
Soms kom je van die dingen tegen waarvan je denkt: dit kan toch niet waar zijn? Zo ging ik onlangs in Dénia een visvergunning halen. Kosten: €16. Geldigheid: twee jaar. Klinkt als een klusje van tien minuten. Nou… niet dus.
Spaanse bureaucratie in actie: een visvergunning van €16 die bijna een dagtaak wordt
Voor een visvergunning moet je in Spanje naar het gemeentehuis — in dit geval was ons redactielid Bas in Dénia, aan de Costa Blanca. Klinkt eenvoudig, maar dat is het niet.
Even binnenlopen bij het gemeentehuis zit er niet in, je moet eerst een afspraak maken. Prima, denk ik, dat is zo geregeld. Maar een afspraak maken moet je online doen, ook al stond ik al in het stadhuis. Via een Spaanse website moest ik op mijn telefoon de afspraak inplannen. Ok - uiteindelijk de afspraak gemaakt, op naar het gemeentehuis. Maar dan begint het pas.
Ronde 1: het gemeentehuis
Aan het bureau typt een medewerker rustig mijn gegevens in het systeem (NIE nummer is benodigd). Een kwartier later rolt er eindelijk een papiertje uit de printer. Mooi, denk ik, even €16 afrekenen en ik kan lekker gaan vissen.
Maar dat bleek niet simpel te zijn. Dat papiertje ís niet de vergunning — het is alleen het document waarmee ik de vergunning mag gaan betalen. En betalen kan niet ter plekke in het stadhuis, en het kan ook niet online. Daarvoor moet ik naar de een lokale bank.
Ronde 2: de bank
Bij de bank gaat een medewerker voor mij aan de slag om die €16 te betalen aan het gemeentehuis. Weer een kwartier verder. Het gekke is , bij de bank betaalde ik geen extra kosten, geen servicefee — gewoon €16 erin, €16 eruit. Wat het verdienmodel van de bank hier precies is, blijft een raadsel: een medewerker een kwartier laten werken voor een transactie van zestien euro klinkt niet bepaald als een winstgevendste dienst.
Ronde 3: terug naar het gemeentehuis (met nieuwe afspraak)
Met mijn betaalbewijs op zak ga ik terug naar het gemeentehuis. Dank denk je - even de vergunning uitprinten en klaar is kees. Mooi niet. Eenmaal terug aan het bureau begint het "echte werk": de medewerkster maar liefst is 45 minuten bezig om alles rond te maken. Ze voert weer tal van gegevens is, klikt allerlei selectievelden aan etc. Ondertussen kreunt en steunt ze wat omdat ze niet zo handig met computers is zo lijkt het. Maar dan, eindelijk: de felbegeerde visvergunning rolt uit de printer!
De eindstand
Voor een vergunning van €16 was nodig:
Gelukkig geldt de vergunning twee jaar. In 2028 mag ik het hele avontuur dus over doen. Ik ben nu al benieuwd: gaat het dan eindelijk in vijf minuten online? Of sta ik straks weer met een papiertje in de hand op weg naar de bank?
Wordt vervolgd… over twee jaar.